Aktualności‎ > ‎

Patriotyzm Jana Pawła II

opublikowane: 11 lis 2016, 05:35 przez Redakcja JotJotZet   [ zaktualizowane 11 lis 2016, 06:01 ]
Fragment publikacji autorstwa ks. Adama Ferenca CR, która ukazała się przed dwoma laty nakładem Wydawnictwa Alleluja w Krakowie. Słowa niezmiennie aktualne. Zachęcamy do lektury całej książki.

Rozdział II

Istota, przedmiot i elementy konstytutywne patriotyzmu Jana Pawła II


(…) Podstawy patriotyzmu ukazane są nie tylko w Piśmie świętym, lecz także w oficjalnych dokumentach kościelnych. Leon XIII pisze w encyklice Sapientiae christianae, że to prawo naturalne skłania w szczególny sposób do miłości i obrony kraju, w którym się wychowało, nawet za cenę życia, jeśli tego wymagają okoliczności (Leon XIII, Encyklika Sapientiae christianae, Rzym 1890 r.). Inny papież, św. Pius X, w Bożych przykazaniach odnajduje źródło miłości ojczyzny. W swoim liście z 11 kwietnia 1909 roku pisze: Patriotyzm nie jest nienawiścią do innych narodów, lecz miłością, która zapewnia w naszym sercu pierwsze miejsce naszemu krajowi i naszym rodakom, taki jest bowiem porządek ustalony przez Opatrzność Bożą. Miłość ta nie wyklucza miłości innych ludzi [...]. Kościół nauczał zawsze, że patriotyzm jest obowiązkiem i wiąże go z nakazem czwartego przykazania Bożego. (Cyt. za: Seremak W., Patriotyzm nowego człowieka, [w:] Homo novus, red. A. J. Nowak, T. Paszkowska, Lublin 2002, s. 333).

O patriotyzmie wypowiada się także Sobór Watykański II. Konstytucja Gaudium et spes poucza wiernych, by pielęgnowali wielkodusznie i wiernie miłość ojczyzny, mając jednocześnie na względzie dobro całej rodziny ludzkiej. Dekret o działalności misyjnej Kościoła Ad gentes divinitus zachęca chrześcijan do życia w uczciwej atmosferze swego narodu, pielęgnowania prawdziwej i czynnej miłości ojczyzny, jako dobrzy obywatele, unikając nacjonalizmu dla innych ras czy narodów. (…)

Papież w swoim przemówieniu w siedzibie UNESCO w Paryżu w 1980 roku [Przemówienie „W imię przyszłości kultury”, Paryż, 2.6.1980 r.] daje piękne świadectwo sile rodzimej kultury: Jestem synem Narodu, który przetrwał najstraszliwsze doświadczenia dziejów, którego wielokrotnie sąsiedzi skazywali na śmierć – a pozostał przy życiu i pozostał sobą. Zachował własną tożsamość i zachował pośród rozbiorów i okupacji własną suwerenność jako Naród – nie biorąc za podstawę jakiekolwiek inne środki fizycznej potęgi, ale tylko własną kulturę, jaka się okazała w tym przypadku potęgą większą od innych potęg. Należy we wszelki możliwy sposób strzec suwerenności, jaką dzięki kulturze posiada każdy naród. Taki sposób pojmowania kultury nie prowadzi w najmniejszym nawet stopniu do nacjonalizmu. Ojciec Święty jako przykład potwierdzający tę prawdę przypomina dzieje swego narodu, który w swych początkach jednoczył się z wielu plemion w jeden organizm. Papież nazywa ten okres czasem polskości piastowskiej. Następny okres to polskość jagiellońska, tworząca organizm Rzeczypospolitej wielu kultur, narodów i religii. Ta wielorakość nigdy jednak nie przekreślała polskiego patriotyzmu*!

Jakże ogromnie ważne dla dzisiejszej Polski i Polaków w świetle ciągle dokonujących się podziałów i kłótni wydaje się to stwierdzenie Jana Pawła II: [...] polskość to w gruncie rzeczy wielkość i pluralizm, a nie ciasnota i zamknięcie. Wydaje się jednak, że ten „jagielloński" wymiar polskości przestał być. niestety, w naszych czasach czymś oczywistym.**

„Patriotyzm Jana Pawła II”
Ks. Adam Ferenc CR,

Alleluja, Kraków 2014 r.

*Papież przywołuje przykład swoich kolegów żydowskiego pochodzenia, którzy byli prawdziwymi polskimi patriotami. Por. Jan Paweł II, Pamięć..., dz. cyt., s. 92.
**Tamże